©copyright

Verhalen 11

VERANDERINGEN IN HUIZE MARIPOSA 2

Ze draagt platte schoenen, de eerste Marypo-ster die ik dat zie doen. Als zij haar stem zou kunnen octaveren, dan zou je hem in haar niet herkennen. Zij is pas in augustus lid geworden. Verbaast zich als ze hoort dat ik slechts anderhalve maand eerder bij de club hoor. Had de indruk dat ik er al sinds de protohistorie bij zat. Merkwaardig, waar heeft die dat nu weer vandaan? Ik merk later dat verschillende personen die na mij zijn gekomen, maar met wie ik dan voor het eerst kennis maak, ook datzelfde idee hebben.

Wij kennen elkaar amper een half uur en toch komt het tot een uitwisseling van wederwaardigheden. Tessa heeft jaren geleden, toen het spel van ‘vlindertje kruipt uit coconnetje’ nog bij wet verboden was, een paar uur op het politiebureau gezeten. Ging ze daar in Amstelveen op de parkeerplaats bij V&D midden in de nacht rondbanjeren. Ze trok dus wel aandacht, jammer genoeg niet bepaald of bepaald niet van de soort waar zij op zat te wachten. Dus mee naar het bureau waar ze haar tot hilariteit van de agenten een tijdje lieten zitten. Bij het ‘ontslag uit gevangenschap’ werd haar de raad gegeven zich door een psychiater te laten onderzoeken. Het zal wel aan ons liggen, maar wij hier bij Mariposa vinden haar verre van gestoord, maar tja, wie zijn wij??? Zij vertelt ook over de spanning die zij voelde toen ze, en femme op hakken, over een dijk wandelde waar een stel jongelui zich ophield.

Zij moest erlangs, kon niet meer terug. Dat was spitsroeden lopen. Zij vindt haar lengte voor haar hobby een handicap. Is dat nu wel terecht? Er zijn toch genoeg grote vrouwen, zelfs onmogelijk omvangrijke. Zolang zij perfect opgemaakt is en niet exorbitant gekleed is er niets aan de hand. Juist haar smaakvolle kleding en vooral haar lach maken haar tot een echte lady.

Heeft Monique als vrouw iets verheerlijkts in haar blik, Tessa heeft iets glunderends.

Op mijn beurt vertel ik haar in het kort van mijn ontmoeting met een lesbienne in een museum. Ik denk niet dat ik het ooit aan een ander heb verteld, waarom weet ik eigenlijk niet. Een soort taboe voor mijzelf? Of schuldgevoel over een onschuldige vorm van ontrouw?

In de salon boven zitten een heleboel mensen. Gasten van wie sommigen wel verkleed, anderen niet. O.a. Anton is niet omgekleed, hij is er met zijn vrouw. Ben is er wel als vrouw en verder zit er een spik splinternieuwe. Zij zit er te midden van alle drukte haast bedremmeld bij, op een hoge kruk en wat alleentjes. Maar misschien heeft ze behoefte aan enig isolement, als een soort privacy die elke noviet nodig heeft.

Er zijn een paar (voor mij) onbekenden, o.a. een dame die later, hartelijke Wil blijkt te zijn en een belangrijke rol zal spelen in het nieuwe pand.

Mary stelt me aan het voor mij onoverzichtelijke gezelschap voor en valt gelijk met de deur in huis:

-         ‘Dit is Ming Yun, enz… ‘hij heeft een kerel in de auto gehad, die wou wat.’

Dat laatste klopt wel (dat zal tenminste wel), maar het eerste niet. Ik merk het al, het berichtje is als verhaal een eigen leven gaan leiden. Ik moet ermee voor de dag komen. Eigenlijk niet veel zin met zo’n groot gezelschap. Waarschijnlijk toch een beetje gegeneerd over het avontuur? Ik heb het er tenslotte zelf, door ongepast gedrag, naar gemaakt. De reactie op mijn verslag is spontaan en hilarisch. Ik hoor iemand, waarschijnlijk Mary, met een ander commentaar geven. Ze beschrijft me als Ming Yun. Ik vang enkele woorden op. Zoiets van “een breekbaar vrouwtje, … mannen die haar in bescherming willen nemen… “

‘Breekbaar…’ de term die Rob gebruikte toen hij mijn foto zag treft me. Ik krijg een steeds duidelijker beeld van mijn imago, de manier waarop ik als vrouw op anderen overkom. Moet ik mijn voordeel mee doen.

Iemand anders merkt op dat die mannen natuurlijk op een leuke vrouw af komen, waarop ik zeg dat ze zelfs op een stok in een rok afvliegen. Mary vindt dat ik negatief over mezelf ben, maar dat is het niet zozeer. Ik meen wat ik constateer. Die kerels zijn zo hitsig als ze iemand in bh zien dat ze inderdaad in staat zijn om een vogelverschrikker in rok voor Miss Universe aan te zien. Mijn zelfbeeld als Ming Yun is onderhand heus wel zo positief geworden dat ik het een doodgewone zaak vind dat die overigens redelijk geciviliseerde kilometervreter niet meteen zei: ‘Getsie, wat een spook’, maar op de versiertoer bleef doorgaan. Dat geeft toch een kick, maar wel achteraf, een hele tijd daarna pas.

De donderdag daarna bezoek ik voor het eerst het nieuw pand. Aan de buitenkant weinig allure, maar binnen ziet het er bijna ideaal uit, ondanks het provisorische karakter van inrichting en aankleding. Het gebouw bevalt me, net een eenvoudige persoon, geen uiterlijk vertoon, innerlijk van niveau.

Binnen is het een gezellige drukte. Fer is bezig met timmeren. Anderen sjouwen, al of niet verkleed, met meubels. Ik help even een handje mee met het hijsen naar de bovenverdieping van een zware tafel die in een hoek moet staan waar alleen een onderdeurtje nog net bij kan. Daarna moet er een TV (toestel, wel te verstaan) op. Grappig, maar aandoenlijk dat ze zich zorgen maken over de toereikendheid van mijn fysiek voor deze arbeid. Men gaat veel op uiterlijk af.

Ik heb helaas geen tijd om als de anderen het huis als vrouw in te wijden. Simone vindt dat jammer. Ik moet er helaas weer vandoor. Maar ik weet waar het nieuwe nest staat en hoe het eruit ziet. Eenvoudig van buiten, gezellig en met allure van binnen. Nee Mary, je hoeft, wat mij betreft, om de Stadhouderskade geen traan te laten. Dit pand zal jou geluk brengen, dus ons ook…..

Wordt vervolgd

 

 

  • Hits: 5212

Mariposa
Jan van Gentstraat 120 F,
1171 GN Badhoevedorp
Bank:  BIC: INGBNL2A / IBAN: NL55 INGB0008069139
Tel: 31 (0)20 6670345 | 06 11401498 (Mary) 06 15490582 (Ilse)
KvK: 33305075 / Contact / klachten

Privaciverklaring

FacebookHarness the Power of Facebook

Ook voor uw website favicon